တရားထုိင္လွ်င္၀ိသုဒၶိ (၇) ပါး ၿပည့္စုံရမည္

( တရားထုိင္လွ်င္၀ိသုဒၶိ (၇) ပါး ၿပည့္စုံရမည္)

၀ိသုဒၶိဆုိသည္မွာထက္၀န္းက်င္ စင္ၾကယ္ေေသာ နိဗၺာန္သည္ ၀ိသုဒၶိမည္၏ ။
နိဗၺာန္ရေၾကာင္း အက်င့္သည္ ၀ိသုဒၶိမဂ္မည္၏။၀ိသုဒၶိ (၇)ပါး
၀ိပႆနာ ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္လုိေသာ ပုဂၢဳိလ္တုိင္း ၀ိသုဒၶိ ၇-ပါး ကုိ
သိထားသင့္ေပသည္။
၁။ သီလ၀ိသုဒၶိ
သီလ ၄-ပါး စင္ၾကယ္ျခင္းသည္ သီလ၀ိသုဒၶိ။
သီလ ၄-ပါးတုိ ့မွာ (၁) ပါတိေမာကၡသံ၀ရသီလ၊ (၂) ဣျႏၵိယသံ၀ရသီလ၊
(၃) အာဇီ၀ပါရိသုဒၶိသီလ၊ (၄) ပစၥယသႏၷႆိတသီလတုိ ့ျဖစ္သည္။
၂။ စိတၱ၀ိသုဒၶိ
ဥပစာရစ်ာန္ ၊ အပၸနာစ်ာန္ျဖင့္ နီ၀ရဏကင္း၍ စိတ္စင္ၾကယ္ျခင္းသည္ စိတၱ၀ိသုဒၶိ။
၃။ ဒိ႒ိ၀ိသုဒၶိ
နာမ္ရုပ္ႏွစ္ပါးသာဟု သိမ္းဆည္း၍ အတၱမရွိဟု သိျခင္းသည္ ဒိ႒ိ၀ိသုဒၶိ။
၄။ ကခၤါ၀ိတရဏ၀ိသုဒၶိ
နာမ္ရုပ္တုိ ့၏ အေၾကာင္းကုိ သိမ္းဆည္းမိသျဖင့္ ယုံမွား ၁၆-ပါး ၊ ၈-ပါး ကင္းျခင္း
သည္ ကခၤါ၀ိတရဏ၀ိသုဒၶိ။
၅။ မဂၢါမဂၢဥာဏဒႆနိသုဒၶိ
သမၼာသနဥာဏ္ျပီး၍ ဥဒယဗၺယဥာဏ္ အားထုတ္စဥ္ ေဘးရန္ ၁၀-ပါး ျဖစ္လတ္ေသာ္
၀ိပႆနာ၏ လမ္းမွန္ လမ္းမွား မွတ္သားဆုံးျဖတ္ႏုိင္ျခင္းသည္ မဂၢါမဂၢဥာဏဒႆန
၀ိသုဒၶိ။
ေဘးရန္ (၁၀) ပါးကား ၁။ ၾသဘာသ= လြန္ကဲေသာ ၀ိပႆနာစိတ္ေၾကာင့္ ကုိယ္မွ အေရာင္ထြက္ျခင္း။
၂။ ပီတိ = ၀ိပႆနာစိတ္ေၾကာင့္ ပီတိ ၅- မ်ဳိးျဖစ္ျခင္း။
၃။ ပႆဒၶိ = ကုိယ္စိတ္ အပူျငိမ္း၍ ပႆဒၶိ ၂- ပါးျဖစ္ျခင္း။
၄။ အဓိေမာကၡ= အားၾကီးေသာ သဒၶါဟူေသာ အဓိေမာကၡျဖစ္ျခင္း။
၅။ ပဂၢဟ = ၀ီရိယသေမၺာဇၥ်င္ဟူေသာ ပဂၢဟျဖစ္ျခင္း။
၆။ သုခ = အတိပဏီတ သုချဖစ္ျခင္း။
၇။ ဥာဏ္ = ၀ိပႆနာဥာဏ္ အျမင္သန္ျခင္း။
၈။ သတိ = ေရွးေဟာင္းျပန္သိ သတိထင္ျခင္း။ ၉။ ဥေပကၡာ = ဥေပကၡာသေမၺာဇၥ်င္ဟူေသာ တၾတမဇၥ်တၱဳေပကၡာ၊ မေနာဒြါရ၀ဇၨန္းဟူေသာ အာ၀ဇၨနႏူေပကၡာ ျဖစ္ျခင္း။
၁၀။ နိကႏိ ၱ = အေရာင္စသည္၌ “ငါ့အား ဤသုိ ့ မျဖစ္စဖူး ျဖစ္ကုန္၏” ဟု သိမ္ေမြ ့
ေသာ တဏွာနိကႏိ ၱျဖစ္ျခင္း တုိ ့ျဖစ္သည္။
၆။ ပဋိပဒါဥာဏဒႆန၀ိသုဒၶိ
ဥဒယဗၺယဥာဏ္မွစ၍ အႏုေလာမဥာဏ္တုိင္ေအာင္ အဆင့္ဆင့္ျဖစ္ေသာ ဥာဏ္ ၉-ပါး
သည္ ပဋိပဒါဥာဏဒႆန၀ိသုဒၶိ။
၇။ ဥာဏဒႆန၀ိသုဒၶိ
မဂ္ ၄-ပါး သည္ ဥာဏဒႆန၀ိသုဒၶိ။
မဂ္ ၄-ပါး တုိ ့မွာ (၁) ေသာတာပတၱိမဂ္၊ (၂) သကဒါဂါမိမဂ္၊ (၃) အနာဂါမိမဂ္၊
အရဟတၱမဂ္ တုိ ့ျဖစ္သည္။ထုိသုိ့၀ိသုဒၶိ ၇ ပါးၿပည့္စုံရင္ၿဖင့္

ထုိေယာဂိပုဂၢဳိလ္သည္
နိဗၺာန္သုိ့ မ်က္ေမွာက္ၿပဳနုိက္ပါသည္တရားအသိဥာဏ္မ်ား တုိးပြားႏုိင္ၾကပါေစ။

                                                        Ashin Mu Nain Da